Forums

Post Reply
Forum Home > Mankind - Mensdom > Samenzijn voor huwelijk ook mogelijk in kerk

Belgian Christadelphians
Site Owner
Posts: 93

Bruidsparen willen hun huwelijk vaker kerkelijk laten inzegenen, bleek onlangs uit een enquête van Bruid & Bruidegom Magazine, dat sinds 1992 onderzoek doet naar ontwikkelingen op het gebied van trouwen.

53 procent van de 2500 stellen die aan de enquête meededen geeft aan een kerkelijke inzegening belangrijk te vinden. In 2003 gaf slechts 38 procent aan het huwelijk kerkelijk te willen inzegenen.

 

Ook al gaan er minder mensen naar de kerk en valt er zelfs een teruggang op te merken van kinderdoopsels stellen wij hier in België ook vast dat er toch nog wat kerkelijke huwelijken zijn terwijl men die mensen anderrs nooit in de kerk ziet.

 

Directeur/uitgever Rob Klarenbeek van Bruid & Bruidegom Magazine is verrast dat ruim de helft van de geënqueteerden voor de kerk zegt te kiezen. ,,Dat is veel, zeker als je dat afzet tegen het teruglopend kerkbezoek in protestantse en katholieke kring”, aldus Klarenbeek.

Er zijn nauwelijks belemmeringen voor mensen die hun huwelijk willen inzegenen, constateert Klarenbeek. ,,Vaak hoef je niet eens lid te zijn van een kerkgemeenschap. Zolang je maar betaalt voor het gebruik van de kerk en voor de diensten van de pastor en de koster, kan er heel veel.” In onze buurlanden is dat onmogelijk, weet Klarenbeek.

 

Je ziet maar wat je met geld kan kopen.

 

Terwijl er meer mensen belangstelling hebben voor een kerkelijke inzegening, is er een verschuiving merkbaar van hoe mensen de kerkelijke inzegening beleven. ,,Een trouwdienst is steeds meer een privé-aangelegenheid geworden, waarbij je als kerk wordt ingeschakeld”, merkt ds. Jan Willem Nieboer uit Sneek. ,,Er is een kerkgebouw nodig en een predikant die het stel kan inzegenen. Terwijl een huwelijksinzegening voor de kerk meer dan een ritueel in een kerkgebouw is.” Ook de kerkgemeenschap is van oudsher belangrijk. ,,Een van de eerste zinnen in het huwelijksformulier is: hier staan jullie, voor de gemeente van Christus en met familie en vrienden om je heen. Dat eerste: de gemeente van Christus, is voor veel mensen helemaal verdwenen.”

 

Vaak wordt gedacht: de vorm is maar de vorm, merkt Nieboer. ,,De vorm bepaalt echter ook de inhoud. Denk aan de inzegening zelf. Dat doe ik als predikant, maar vervolgens zing je als gemeente het bruidspaar vaak een lied toe. Als je dat niet doet, wordt het snel een onderonsje, waar het publiek bij zit. Dat is jammer, vind ik.”

Toch vindt Nieboer het ook mooi dat mensen op scharniermomenten als huwelijk en overlijden weer bij de kerk aankloppen. ,,Je zoekt naar nieuwe vormen om mensen erbij te betrekken. Zo laat ik bijvoorbeeld de familie wel eens kaarsen aansteken en iets voorlezen.”

 

,,Het is niet iets van vandaag of gisteren dat de vraag van moderne bruidsparen en het aanbod van de kerk rond een kerkelijke inzegening uit elkaar lopen”, zegt prof. Marcel Barnard, hoogleraar liturgiewetenschap aan de Protestantse Theologische Universiteit (PThU) te Utrecht en aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. ,,Toen ik in de jaren tachtig ouderling was en in de binnenstad van Amsterdam begrafenissen deed, deed zich hetzelfde al voor: die mooie oude Amsterdammers wilden Psalm 23 en de Internationale (het strijdlied van socialisten wereldwijd) zingen.” Wel is het probleem veel algemener geworden, constateert Barnard. ,,De voorkeuren van mensen zijn particulierder geworden: je zoekt je eigen muziek bij elkaar, en ook je eigen religie."

De spanningen spitsen zich volgens hem toe op een paar zaken. ,,Je ziet sterk de tendens dat de huwelijksdag een heel sterk ‘wij-gevoel’ moet hebben. ‘Wij’ zijn dan de familie en vrienden. Het moet ónze huwelijksdag worden en ónze viering.”

,,Het is een bredere tendens dan alleen rond de huwelijksdag dat de familie als basaal-sacraal wordt ervaren”, constateert Barnard. ,,Bij onderzoek naar het Kerstfeest blijkt dat mensen het bij elkaar zijn als familie heel belangrijk vinden. De familie vervangt de traditie zoals die vroeger bestond, bijvoorbeeld de kerkelijke traditie of de dorpsgemeenschap.”

 

,,Dat mensen, ook al komen ze normaal gesproken niet in de kerk, tóch met hun vraag bij de kerk komen, is bijzonder.” Het is een interessant gegeven, vindt hij, dat er momenten in het leven van mensen zijn dat ze zich weer afvragen: wil ik nu iets met geloof, met de kerk te maken hebben? ,,Trouwen is een van die momenten. Het zijn momenten dat je jezelf niet genoeg bent, en dat je je realiseert dat je partner je uiteindelijk ook niet genoeg is. Mensen zoeken op die momenten op hun levensas naar iets wat hen overstijgt. Dat kan op heel verschillende manieren vorm krijgen. Het kan een klein ritueeltje zijn, maar het kan ook een kerkdienst zijn.” zegt Barnard.


December 8, 2010 at 11:28 AM Flag Quote & Reply

You must login to post.